මනසින් ලෝකය දකින්නට ...

මනසින් ලෝකය දකින්නට ...

Tuesday, February 24, 2015

මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා කාල්ටන් නිවසේ තම විශ්‍රාම දිවිය අරඹනු ඇත




මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා මේ රටේ ජනාදරයට පත් නායකයන් අතර පෙරමුණ ගන්නෙකි. එතුමාගේ පරාජයෙන් පසුව වුවත් නුගේගොඩ පැවැති රැලියට අතිවිශාල ජනකායක් එක්වූයේ ඒ නිසාය. බස් වලින් රැගෙන ආවත් ඒ බලෙන් රැගෙන ආ පිරිස් නොවේ. ඔවුන්ගේ දේශපාලනික මතය හෝ දැනුම කුමක් වුවද මහින්ද යනු තමන්ගේ දේශපාලනික නායකයා බව තවමත් පිලිගනිති. එය අපට බලෙන් බැහැර කළ නොහැකිය. එම තත්වයට මූලික හේතුව වූයේ අප රටේ පසුගිය කාළයේ ක්‍රියාත්මක වූ උතුරු කොරියානු වර්ගයේ ජනමාධ්‍ය භාවිතය බව නොරහසකි. අපට සියලු දේ ලැබෙන්නේ නායකයා නිසාය, එතුමා වීරයෙකි, අප එතුමා හා එක්ව විදෙස් කුමන්ත්‍රණයන්ට එරෙහිව සටන් කළ යුතුය යන්න උතුරු කොරියාවේ පෙරපාසලේ සිට විශ්ව විද්‍යාලය දක්වා ඉගැන්වෙන දෙයකි. ඉන් ඔබ්බට යන්නට ජනමාධ්‍යයක් උතුරු කොරියාවේ නැත. උතුරු කොරියාවෙන් පලාගිය ඇතැම් පුද්ගලයන් වසර 10කට පසුවත් තම නායකයා රූපවාහිනියෙන් දකිද්දී හැඟීම්බර බවට පත්වෙයි. ඒ ජනමාධ්‍ය මගින් ඔවුන් පත්කොට ඇති මොල සේදීම හේතුවෙන් මිස නායකයාට ඇති ගෞරවයක් නිසා නොවේ. අප රටේ මාධ්‍ය පූර්ණ වශයෙන් ඒ තත්වයට පත් නොවුනද ගියේ ඒ අඩිපාරේය. එබැවින් එම මොල සේදීමට ලක්වූ පිරිස් මාසයකින් එම තත්වයෙන් මිදෙනු ඇතැයි අපට සිතිය නොහැකිය. මේ කියන්නේ නුගේගොඩට පැමිණි සියලු දෙනා මොල සේදීමට ලක්වූවන් යැයි කියා නොවේ. නුගේගොඩට පැමිණි අය අතර තම ලිපිගොනුව වංචා දූෂණ ‍කොමිසමේ පොරොත්තු ලේඛණයේ සිටින අයද කුඩු ව්‍යාපාරයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ රැකවරණය ලද්දන්ද දේශපාලනික අනාථයන්ද සිටියහ.  මොලසේදූ අය හොරුන් කුඩුකාරයන් සහ අනාථයන්ට අමතරව තවත් අයද එහි සිටින්නට ඇත. මන්ද යත් මහින්දවාදීන් සියලුදෙනා සමාජ විරෝධීන් යයි කියන්නට අපට නොහැකි බැවිනි.
            මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා නැවත අගමැති කරන්නට මහත් වෙහෙසක් ගන්නේ විමල් වීරවංශ මහතාය. විමල් වීරවංශ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ සිටියදී රටටම වීරයෙක් විය. නමුත් දැන් ඔහු වීරයකු වන්නේ ඔහුට හා ඔහු වටා සිටින අල්ප වූ පිරිසකට පමණි. ඔහුගේ දේශපාලන භාවිතාව තුලින්ම ඔහු දේශපාලන කුණු කූඩයේ මායිමට ගෙනැවිත් හමාරය. එවැනි වටපිටාවක මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා තමා ගොඩනගාගත් දේශපාලනික පෞර්ෂය විමල් වීරවංශ වැන්නකුගේ මගපෙන්වීමට අනුව උගසට තබන්නේදැයි සිතිය යුතුය. ඉදිරියේදී ඇතිවන දේශපාලන සහ ව්‍යවස්ථාමය වෙනස්කම් අනුව දේශපාලනය එතරම් සැප ඇති තැනක් නොවනු ඇත. තම පෞර්ෂය හෝ බලය පෙන්වීමට වඩා ජනතා බලවේග වල සහ ජනමාධ්‍යයෙන්හි සිරකරුවකු වීමට දේශපාලකයාට සිදුවනු ඇත. එවැනි පරිසරයක සාර්ථකව ක්‍රියාත්මක විය හැකි වන්නේ අල්පේච්ඡ, සරළ හා සාධාරණ පාලකයකුට පමණි. එවැනි වපසරියක මහින්ද රාජපක්ෂ වැනි අයකුට කෙතරම් පහසුවෙන් දේශපාලනයේ නිරතවිය හැකි දැයි ඇතිවන්නේ ගැටලුවකි. අගමැතිධූරය අපේක්ෂාවෙන් එතුමා පැමිණියද මේ වන විටත් නිදහස් පක්ෂය කටයුතු කරමින් ඇත්තේ එවැනි අවස්ථාවක් උදාකර නොදීමටය. එසේ වන්නේ නම් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට සිදුවන්නේ විකල්ප කණ්ඩායමක් ලෙස ඡන්දයට පැමිණ ජයග්‍රහණය කළත් පසුපෙල මන්ත්‍රීවරයකු ලෙස කටයුතු කිරීමටය. විධායක ජනාධීපති බලතල සමග රජකු ලෙස කටයුතු කළ එතුමාට පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයකු ලෙස කටයුතු කිරීම කෙතරම් පහසුදැයි එතුමා සිතිය යුතුය. එසේ නම් තමාදැනට පවතින ජනතා ප්‍රසාදය සමග යුදබියෙන් රට මුදවාගත් නායකයා ලෙස තම ගෞරවය ආරක්ෂා කරගන්නේද විමල් වීරවංශගේ පාර්ලිමේන්තු ගමන වෙනුවෙන් එම ගෞරවය කැපකරන්නේද යන්න එතුමා සිතිය යුතුය. එය නිවැරදිව ‍තීරණය කිරීමට එතුමාගේ දේශපාලනික දැනුම ප්‍රමාණවත්ය.
       ඒ තීරණය කෙසේ වෙතත් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා අගමැති කරන්නට රටපුරා ජනරැලි පැවැත්වෙයි. එය දේශපාලනිකව අනාථභාවයට පත්වී සිටින පිරිස ප්‍රීති ප්‍රමෝදයට පත්කිරීමට හේතුවක් වනු ඇත. නමුත් අවසානයේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා යථාර්ථය අව‍බෝධකරගනිමින් මැතිවරණයට ඉදිරිපත් නොවන බව පැවසූ විට විමල් වීරවංශ වැටෙන්නේ කබලෙන් ලිපටය. ඡන්ද පදනමක් නැති වාමාංශීක පක්ෂ වලටද යනඑන මං නැතිවනු ඇත.එයින් කෝපයට පත්වන දේශපාලන තක්කඩිභාවයෙන් මංමුලාවූ විමල් වීරවංශගේ දෙපිට කැපෙන විවේචනයට මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාද ලක්වේ යැයි විමල් වීරවංශගේ අතීතය ගැන සිතීමේදී අපට අනුමාන කළහැකිය. එනමුදු ඒ කිසිවකින් නොසැලෙන  මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා කාල්ටන් නිවසේ තම විශ්‍රාම දිවිය අරඹනු ඇත.
(මෙය දේශපාලන පුරෝකථනයකි ඔබගේ අදහස් මීට වඩා වෙනස්විය හැක)


සංවාදයට විවෘතයි

Monday, February 23, 2015

ඉදිරි මැතිවරණය හා දේශපාලන පක්ෂවල අනාගතය

ඉදිරියේදී පැවැත්වීමට නියමිත මහමැතිවරණය ශ්‍රී ලංකාවේ පැවැත්වූ මැතිවරණ අතර වැඩිම ඡන්ද බෙදීයාමක් ඇතිවන මැතිවරණය වනු ඇත. කිසිදු පක්ෂයකට 50% ඉක්මවීමට නොලැබෙන අතර. බහුතරය තීරණය වීමටද ජාතික හෙළ උරුමය සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂයේ සහය බලපාන බවද පෙනී යයි. ඊ්ට අමතරව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ සහය ඇතිව හෝ නැතිව විමල් වීරවංශ ඇතුලු පෙරමුණක් පැමිණීමට ඉඩ ඇති අතර මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ සහය ලැබුණහොත් ඔවුනටද සැලකියයුතු ඡන්ද ප්‍රමාණයක් හිමිවනු ඇත. නමුත් සිදුවීමට බොහෝදුරට ඉඩ ඇත්තේ අවසානයේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා තම ගෞරවය ගැන සිතා තමාගේ සහය ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට පළකිරීම බව අපේක්ෂා කළ හැකිය. එසේ වුවහොත් විමල් වීරවංශ ක්‍රමයෙන් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා විවේචනය කිරීමට පටන්ගෙන නැවත වාමාංශීක මධ්‍යස්ථ ස්ථාවරයකට පැමිණීමට ඉඩ තිබේ. ඒ අනුව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ සහය නොමැති වාමාංශීක පෙරමුණකට 5% ඉක්මවීම පවා අපහසු කරුණක් වනු ඇත.
    පසුගිය ආණ්ඩුවේ සිටින දූෂීතයන් ප්‍රමාණය හේතුවෙන් ජාතික හෙළ උරුමයටද නිදහස් පක්ෂය හා එක්ව තරඟවැදීමට හැකිදැයි ඇතිවන්නේ ගැටලුවකි. ඒ අනුව ඔවුන්ට විකල්ප දෙකක් ඉතිරිවේ. පවතින තත්වය යටතේ දූෂණ විරෝධී පෙරමුණකට සමාජයේ ඉඩක් පවතින අතර ඒ අනුව හෙළ උරුමයට දූෂණ විරෝධී සංධානයක් ලෙසද ඉදිරියට පැමිණීය හැකිය. දෙවැන්න වන්නේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය හා එක්ව තරඟ වැදීමයි. නමුත් අලියා ලකුණින් තරඟ වැදීමට ජාතික හෙළ උරුමය කැමැත්තක් දක්වන්නේදැයි පැහැදිලි නැත. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණද මෙවර මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වනු ඇත්තේ සියලුදෙනා හොරු බවත් එකම විකල්පය ඔවුන් බව පවසමිනි. එම සටන් පාඨය තහවුරු වන සිදුවීම්ද දින සියය තුල සිදුවූ නිසා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණටද සැලකිය යුතු ඡන්ද පදනමක් ගොඩනගාගැනීමට හැකිවනු ඇත. එය 11%කට ආසන්න අගයක් වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළ හැකිය.
       මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට ලැබුණු ඡන්ද ලක්ෂ 58ක් පිළිබඳව පැවසුවද ඉදිරි මැතිවරණයේදී එම ප්‍රමාණයෙන් ඡන්ද පොලට යන්නේ ලක්ෂ 45කට ආසන්න ප්‍රමාණයකි. එයින් යම් ප්‍රමාණයක් විමල් වීරවංශ මහතාගේ පෙරමුණට ලැබෙන අතර මාධ්‍ය සංදර්ශන හේතුවෙන් අනවබෝධයට ලක්වූ පිරිස්ද ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට එරෙහිව ඡන්දය ප්‍රකාශ කරනු ඇත. එවිට ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට හිමිවනු ඇත්තේ ලක්ෂ 35කට ආසන්න ඡන්ද ප්‍රමාණයකි. පසුගිය ජනපතිවරණයේදී වලංගු ඡන්ද සංඛ්‍යාව 12123452 විය. සාමාන්‍ය ඡන්ද ප්‍රකාශ කිරීමේ ප්‍රතිශතය අනුව පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී අපේක්ෂා කළහැකි වන්නේ ඡන්ද 9600000පමණි. ඒ අනුව ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට ලැබෙන්නේ 37%කට ආසන්න ප්‍රතිශතයකි.
   ජාතික හෙළ උරුමයේ සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පෙරමුණේ සහ ලැබුණහොත් දැනට ප්‍රකාශ කර ඇති ශ්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොංග්‍රසයේ සහයද සමගින් එක්සත් ජාතික පක්ෂයට 43% කට ආසන්න ප්‍රතිශතයක් ලැබෙනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළ හැකිය. එවිට රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ අගමැතිදූරය තවදුරටත් සුරැකේ. එසේම පිහිටුවන ජාතික ආණ්ඩුවේ බහුතර බලයද එක්සත් ජාතික පක්ෂයට හිමිවේ. නමුත් මේ ආකාරයෙන් සිදුවන්නට ජාතික හෙළ උරුමයේ සහය සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂයේ සහය එක්සත් ජාතික පක්ෂයට ලැබිය යුතුය. එසේම මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා විමල් වීරවංශගේ උගුලට අසුනොවිය යුතුය.


සංවාදයට විවෘතයි

Monday, January 26, 2015

මහ මැතිවරණයේ සීතල යුද්ධය




    දින සියයයේ වැඩසටහනට ඇතුලත්වන විධායක ජනාධිපතිධූරයේ අත්තනෝමතික බලතල අඩුකිරීමත් ජනපතිවරයා සහ අගමැතිවරයා අතර බල තුලනයක් ඇතිකිරීමත් සමග නව ආණ්ඩුවක වැඩිකාර්යභාරයක් පැවරෙන්නේ අග්‍රාමාත්‍යවරයා ප්‍රමුඛ අමාත්‍ය මණ්ඩලයට බව පැහැදිලිය. එවැනි පසුබිමක මීලඟ මහ මැතිවරණයෙන් බිහිවන ජාතික ආණ්ඩුවේ අගමැතිවරයා තම පක්ෂයෙන් පත්කරගැනීමට ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයත් විශාල උත්සාහයක නිරතවෙනු ඇත. කෙසේ නමුත් බිහිවී ඇති සමගි සන්ධානය තුල බාහිර ගැටුමකට යා නොහැකි හෙයින් පක්ෂ අභ්‍යන්තරික වශයෙන් මෙම සටන සඳහා දැනටමන් කඳවුරු බැඳීම අරඹා ඇත. යහපාලනය අපේක්ෂා කරන ජනතාවගේ විශ්වාසය සහ ජනපති වීමට පෙර මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා ඇතිකරගත් එකඟතාවයන් ආරක්ෂා කරනු පිණිස ඔහු නිර්පාක්ෂිකව මහ මැතිවරණය දෙස බලාසිටිනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළ හැකිය. එසේ වුවහොත් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය හෝ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ  මහ මැතිවරණය මෙහෙයවීම චන්ද්‍රිකා කුමාරණතුංග හිටපු ජනපතිනිය වෙත පැවරෙනු ඇත. එහිදී ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය තනිව තරඟ කිරීමට තීරණය කළ හොත් එය ඡන්ද පදනම අඩු පක්ෂ සඳහා විශාල පා පහරක් වනු ඇත. එවිට එම පක්ෂ කරනු ඇත්තේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සමග එක්වී තවත් පෙරමුණකින් මැතිවරණයට ඉදිරිපත්වීමය.
එජාපයද දින සියයයේ පොදු වැඩපිලිවෙන තම දෑතට ගෙන මේ අරඅදින්නේ මීලඟ මැතිවරණයේ බහුතරබලය තම පක්ෂය වෙත හිමිකරගනිමින් ජාතික ආණ්ඩුවේ සුක්කානම තවදුරටත් ආරක්ෂාකරගැනීමටය. 29 වැනිදා අතුරු අයවැය මගින් ලබාදෙන සහනද ඒ සඳහා පාර කපනු ඇත. කෙසේ නමුත් හංසයාට කතිරය ගැසූ සියලුදෙනා එජාපයට ඡන්දය නොදෙන බව ඔවුන් මතක තබාගත යුතුය. හංසයාට ලැබුනු ඡන්ද වලින් බහුතරය ඔවුන් සතුකරගැනීමට නම් දින සියයේ වැඩසටහන අකුරට ක්‍රියාත්මක කිරීම කළ යුතුය. ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය දූෂිතයන් හට නාමයෝජනා නොදී ශක්තිමත්ව ඉදිරියට පැමිණියහොත් එජාපයට ඔවුන් හා තියුණු තරඟයකට මුහුණපෑමට සිදුවේ. එසේම විමල් වීරවංශ උත්සාහ කරන පරිදි මහින්ද රාජපක්ෂ පෙරමුණක්ද පැමිණියහොත් සිදුවන්නේ මැතිවරණය යම් ජරාජීර්ණ වාචාලකතා වලින් පිරුණු එකක් වීමය. කෙසේ නමුත් එවැනි පෙරමුණක් පැමිණියහොත් එය ජාතිවාදීන්ටයට සහ වාචාලයන්ට ඇති සැබෑ ජනතා කැමැත්ත කෙසේදැයි දැනගැනීමට අවස්ථාවක් වනු ඇත.
    එසේම රැඩිකල් මතවාදී පිරිස් මේ වන විට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට විශාල ඇල්මක් දක්වන අතර එය ඡන්ද බවට පත්කරගැනීමට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණද තම මෙහෙයුම අරඹා තිබේ. දූෂිතයන්ට නඩු පවරා නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගැනීම හංසයායේ දැනුවත් ඡන්ද සීනුව වෙත අද්දවාගැනීමට රුකුලක් වී ඇත. දූෂිතයන්ට එරෙහිව ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමේදී අනෙක් පාර්ශවයක් ඇල්මැරුනු ස්වභාවයක් ගැනීම නිසා ජනතාව යම් කලකිරීමකට පත්වී සිටීමද ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ජනප්‍රියතාවය ඉහලයාමට හේතුවක් වී ඇත. මන්ද යත් මහින්ද ස්ටෝර්ස් වසා දැමිය යුතු වුවත් මෛත්‍රී ස්ටෝර්ස් ගැන සහතිකයක් දිය නොහැකි ලෙස ජවිපෙ පැවසූ දෙය සත්‍යක් බව ඇතමුන් විශ්වාස කරන නිසාය. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණද තම මන්ත්‍රීධූර සංඛ්‍යාව ඉහල නංවා ගැනීම සඳහා විශාල උත්සාහයක නිරතවන අතර ජාතික විධායක සභාව හරහා අනුර දිසානායක මන්ත්‍රීවරයා ඉටුකරවාගන්නා කාරණා එයට මහත් පිටිවහලක් වනු ඇත.
හෙළ උරුමයද ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකෙන් එකක් හා එක්වීමට ඉඩකඩ ඇති අතර හංසයා සමගින් පෙරමුණක් ගොඩනගාගැනීමද ඔවුනට ඇති එක් අවස්ථාවකි. මධ්‍යස්ථ කණ්ඩායම්වල විශ්වාසය පවත්වාගැනීමට සමත්වුවහොත් එකී අභියෝගය තුලින් යම් ඡන්ද පදනමක් ගොඩනගාගැනීමට හැකිවනු ඇත. නමුත් ඒ සදහා නව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පෙරමුණ සහ එහි සංකේතය භාවිතාකිරීම පිලිබ අනෙක් පක්ෂ සමග එකගතාවයකට පැමිණීමද වැදගත්වේ. එසේම මැදමුලන වහල්භාවයෙන් මිදීමට නොහැකි පිරිසද පෙරමුණක් ලෙස පැමිණියහොත් මැතිවරණය සුපුරුදු මඩගොහොරුවක් වනු ඇත. වෙනසක් අපේක්ෂාකරන අප පතන්නේ එවැන්නක් සිදු නොවන ලෙසය. මෙවැනි වටපිටාවක ඉදිරි මැතිවරණයේදී අපට දැකගත හැකිවන්නේ එකට සිටිමින් තම මන්ත්‍රීවරුන් ගණන වැඩිකරගැනීම සඳහා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය, එක්සත් ජාතික පක්ෂය සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සීතල යුද්ධයක නිරතවන ආකාරයය.  එය ශ්‍රී ලාංකික ජනතාවට අලුත් අත්දැකීමක් වනු ඇත.

සංවාදයට විවෘතයි

Wednesday, December 17, 2014

මෛත්‍රී පැළඳවූ මහින්දගේ රජ කිරුළ ගැලවුනු හැටි




         ඔබ මා මේ දිනවල හෙලුදරව්ව නමින් නිතර දකින වීඩියෝවෙන් කියවෙන්නේ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා ත්‍රස්තවාදය පරාජය කිරීමෙන් අනතුරුව මහින්ද රාජපක්ෂ ජනපතිවරයා රජකු හා සමාන කරන ආකාරයයි. එම දැන්වීම ඔවුන් පලකරන්නේ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාගේ ප්‍රකාශවල වලංගුභාවය ඔවුන්ද පිලිගන්නා බැවිනි. නමුත් මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා පැලඳවූ එම රජ කිරුළ රැකගන්නට මහින්ද රාජපක්ෂට නොහැකි විය. එසේ වූයේ ඔහුට යුද්ධය කරන්නට සිටි අති දක්ෂ සෙනෙවියන් රට හදන්නට ‍නොමැති වීම නිසාය. මහින්ද රාජපක්ෂ රට හැදීමේ යුද්ධය සිදුකළේ සොරමුලක් සමගය. එම සොරමුලට නොඅඩු නායකත්වයක් ඔහුගෙන් සැපයිනි. බෝක්කුවක් හදන්නට පාලමකට අවශ්‍ය ප්‍රමාණයේ ණයක් ගෙන ඉතිරිය සාක්කුවේ දමාගැනීමට මෙකී කල්ලිය සමර්ථකම් දැක්වීය. ජනතාවටද එකී ඉදිකිරීම් ආශ්චර්යයක් වූ නිසාත් වචන පාචනය ඇති එවුන් උදේ හවා දේශප්‍රේමී බණ වැපිරූ නිසාත් එම මගඩිය ජයටම කරගෙන යන්නට ඔවුනට පහසු විය. සාමාන්‍යයෙන් ඒකාධිපතියන් සිදුකරන විරුද්ධවාදීන්ගෙන් පලිගැනීමේ ක්‍රමවේදයෙන් බැහැරව විරුද්ධවාදියාට වරප්‍රසාද දී තමාගේ ගැත්තකු කරගැනීමද මෙකී ක්‍රියාවලිය කිසිදු බාධාවකින් තොරව කරගෙන යාමට රාජපක්ෂ පවුලට ශක්තියක් විය. ඔවුන් විසින් සිදුකරන බොහෝ ව්‍යෘපෘති මහාපරිමාණ ඒවා වූයේ ඒවායෙන් කොමිස් ලබාගැනීම හෝ දූෂණ සිදුකිරීම පහසු වූ නිසාය. එසේම ඒ කිසිදු ව්‍යාපෘතියක් සඳහා ජනතා අදහස් විමසීමක් දක්නට නොලැබිණි.
     මෙම ක්‍රියාවලියේදී ඇතැම් ඇමතිවරුන් අනියම් ලෙස තම වත්කම් වැඩිකරගත් බවටද වංචා හා දූෂණ විමර්ශණ කොමිසමට පැමිණිලි ලැබී තිබුණද ඒවා සියල්ල යටපත් වූයේ  කෙසේදැයි ‍නොරහසකි. ජනපතිවරයා දැන් පවසන පරිදි ලිපිගොනු ඇත්තේ ඔහු ලඟය. මේ අනුව අපට පෙනෙන්නේ යුක්තිය සාධාරණත්වය ඉටුකරමින් ගිය ගමනක් නොව තම දේශපාලන පැවැත්ම උදෙසා කප්පම්කරුවකු ලෙස ගිය ගමනකි.  මෙම කාරණා විවිධ මාධ්‍ය ඔස්සේ ජනතාව වෙත කාන්දු වී අද දින වන විට ආණ්ඩුව කුමන ආකාරයේ එකක් දැයි සියලු දෙනාට පෙනී ගොස් ඇත. එම තත්වය යටතේ රජකු ලෙස පෙනී සිටි මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ රජකම දැන් අවලංගු වී ඇති බව විපක්ෂ බලවේගය සමග ජනතාව එක්රොක් වන ආකාරයෙන් පෙනී යයි. එම තත්වයට මූලික වූයේ සන්ධාන රජයේ සිටි ජනතා පිලිගැනීම වැඩි මහත්මා දේශපාලනඥයකු වූ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා විපක්ෂයේ පොදු අපෙ‍්ක්ෂකයා වී රාජපක්ෂ රෙජිමයේ හෙලුව සියලුදෙනාට පැවසීමත් සමගය.  මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා එදා පැවසූ රජකම අද මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට අදාල නොවන්නේ පසුගිය වසර 04ක කාලය තුල සිදුකළ ක්‍රියාකාරකම් නිසා එම කිරුළ ගැලවී ගොස් තිබීම නිසාය. එය පවසන්නේ වෙන කිසිවෙකුත් නොව එදා රජකම පැවරූ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාමය. එබැවින් හෙලුදරව්ව නමින් වීඩියෝවක් ප්‍රචාරය කරන අයට කියන්නට තිබෙන්නේ ඔබ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා එදා කී දේ විශ්වාස කරන්නේ නම් අද ඔහු පවසන දෙයද විශ්වාස කරන ලෙසය.
 


සංවාදයට විවෘතයි

Monday, December 15, 2014

2005 සිට 2015 දක්වා




2001 වසරේ ඇමරිකාවේ ලෝක වෙළඳ මධ්‍යස්ථානයට එල්ලවූ ප්‍රහාරයෙන් පසුව ත්‍රස්තවාදීන් බවට පත්වූ කණ්ඩායම් ඊට පෙර හැඳින්වූයේ කැරලිකාර කණ්ඩායම් ලෙසය. ඔවුනගේ ක්‍රියාකාරකම් අයිතිවාසිකම් දිනාගැනීමේ ක්‍රියාමාර්ග ලෙස බටහිර රටවල් දැඩි මතයක සිටියහ. ලෝක දේශපාලනය එවැනි මට්ටමක තිබුණ බැවින් කුරිරු එල්ටීටීඊ ත්‍රස්තවාදීන්ටද ලැබුනේ එකී අගයමය. එවැනි වටපිටාවක එම ත්‍රස්තවාදය පැරදවීමට උත්සාහ කළ අපරටේ නායකයන් බොහෝ දෙනෙකුට සිදුවූයේ විදේශ බලපෑම් මත එම සටන් අවසාන මොහොතේම අතහැර දැමීමටය.
  එනමුත් 2001 ප්‍රහාරයෙන් අනතුරුව ත්‍රස්තවාදයෙහි ඇති අධම බව බටහිර ලෝකයට දැනුනේ මරණ බයද සමගිනි. ත්‍රස්තවාදය සහ අයිතිවාසිකම් උදෙසා කරන සටන් අතර පරතරයක් ඇතිබව ඔවුන් වටහා ගත්තේ අප රටටද එල්ටීටීඊ ත්‍රස්තවාදයෙන් අපමණ හානි වූ පසුවය. ඉන් අනතුරුව ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ බටහිර ලෝකය අල්කයිඩා ආදී ත්‍රස්තවාදීන්ට කිසිදු සමාවක් නොදී අවියෙන්ම පිලිතුරු දීමට පටන් ගත්හ. පෙරකල සාමයෙන් විසඳන්නට යැයි අපට උපදෙස් දුන් ලෝක බලවතුන් තම උපරිම යුධ බලය එකී කැරලිකරුවන් විනාශකර දැමීමට යොදන ලදී.
මෙම වකවානුව වන විට අප රටේ රනිල් වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව යටතේ සටන් විරාම ගිවිසුමක් ක්‍රියාත්මක වූ අතර එයට මුවාවෙමින් එල්ටීටීඊ ත්‍රස්තවාදීන් තම ඉලක්කය වූ ඊලම දිනාගැනීම සඳහා මීලඟ යුද්ධය සිදුකිරීමට අවශ්‍ය අවිබලය සහ පිරිස් බලය රැස්කරමින් සිටියහ. ඉන් අනතුරුව එල්ටීටීයට අවශ්‍ය වූයේ සටන් විරාමය හෝ අන්තර්පාලනය නොම මස් රාත්තලම ලබාගැනීමටය. එනම් රජය සටනකට පටලවාගෙන ඊලම දිනාගැනීමය. එය රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනපතිකරවීම මගින් කිසිසේත් ඉටු නොවන නිසා මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා දිනවීමට එල්ටීටීය උතුරේ ඡන්ද වර්ජනයක් සිදුකරන ලදී. එමගින් ඔවුන් සිතුවේ යුධමය වශයෙන් ශක්තිමත් බැවින් රජය යුද්ධයකට පටලවාගෙන ඊලම ලබාගන්නටය. එවකට මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සාමකාමී විසඳුමක් ගැන කථාකළද එතුමා සමග සිටි ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සහ ජාතික හෙළ උරුමය වැනි ජාතිමාමක බලවේග නිසා සටන් විරාමය බිඳ යුද්ධයකට එළඹීම පහසු වනු ඇතැයි ඔවුන් සිතන්නට ඇත.
       එල්ටීටීය තම අරමුණ සාර්ථක කරගකරගන්නට සාම සාකච්ඡා වලින් ඉවත් වූ අතර මාවිල්ආරු සොරොව්ව වසා ආණ්ඩුවට යුද්ධයට නොනිලඇරයුමක් කළේය. ඒ වන විටත් රට තුල එල්ටීටීය පරාජය කිරීමට අවශ්‍ය ජනතා පසුබිම සකස් කරන්නට ජවිපෙ සහ ජාතික හෙළ උරුමය ප්‍රමුඛ ජාතිමාමක බලවේග ක්‍රියා ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබිණ. ඒ වන විට ලෝක දේශපාලනය තුල එල්ටීටීය සහා ත්‍රස්තවාදී ලේබලය ඇලවීමට අවශ්‍ය පසුබිම සැකසී තිබූ අතර මාවිල්ආරු සොරොව්ව වැසීමෙන් ඇතිවූ තත්වය අප රටට වෙස්වලාගත් ආශිර්වාදයක් මෙන් විය. එවැනි තත්වයකදී ත්‍රස්තවාදය යුධමය වශයෙන් පරාජය කරන ලෙස ජාතිමාමක බලවේග ජනපතිවරයාට බලකර සිටිනු ලැබූ අතර ඒ අනුව එල්ටීටීඊය බලාපොරොත්තුවූ සටන ඇරඹිණි. ඒ කෙරෙහි පෙර පරිදි ඉන්දියාව හෝ වෙනත් රටක් බලපෑම් කරන්නට ඉදිරිපත් නොවූයේ ඒ වන විට ඉන්දියාවත් ත්‍රස්තවාදී තර්ජන වලින් පීඩාවට පත්වී සිටි බැවිනි.  ඒ වන විටත් අප රටේ ආරක්ෂක අංශ මනාව සැලසුම් කර තිබූ සටන එල්ටීටීය ලක් පොලොවෙන් අතුගා දමන තෙක් නතර නොවීය. ජයග්‍රාහී ගමනකින් අනතුරුව 2009 මැයි මස ප්‍රභාකරන්ගේ අවසානයත් සමග අප රටට නව මාවතක් විවර විය.
   ඉන් අනතුරුව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ත්‍රස්තවාදයෙන් රට මුදාගත් වීරත්වය පුද්ගලිකවම පවරාගත් අතර එය සන්ධාන ආණ්ඩුවේ දේශපාලන පැවැත්ම තහවුරු කිරීමට මහත් පිටිවහලක් විය. 2010 වසරේ පැවති මැතිවරණ වලදී  අති විශාල ජයග්‍රහණයන් ලබාගැනීමට මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ප්‍රමුඛ සන්ධාන ආණ්ඩුව සමත් විය. එම මැතිවරණ වලදී ඔවුන් පැවසුවේ ලොව දරුණුම ත්‍රස්තවාදය ජයගත් ඔවුනට රට හදන අභීයෝගය කජ්ජක් බවය. සංවර්ධනයේ නාමයෙන් රාජපක්ෂ පාලනය නොයෙකුත් දේ ක්‍රියාත්මක කරන ලද අතර තමාට ලැබුන ජනවරම උපයෝගී කරගෙන තම ජනපති තනතුර දැරීමේ වාර ගණන අසීමිත කර ගැනීමටද මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සමත් විය. මේ සියලු දේ සමගින් අප පැමිණ ඇත්තේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සතුකරගත් යුධ වීරත්වය රට ගොඩනැගීමේ වීරත්වයකට පරිවර්තනය වූවාදැයි ජනතාවගෙන් කෙරෙන විමසීමයට. ඒ තීරණය බුද්ධීමත් ඔබ සතුය.


සංවාදයට විවෘතයි